กฎหมายเกี่ยวกับการยื่นอุทธรณ์คดีอาญา ของศาลแขวง เป็นอย่างไร?

                ในหัวข้อนี้ ผมขออนุญาตนำกฎหมายเกี่ยวกับการยื่นอุทธรณ์คดีอาญาที่อยู่ในเขตอำนาจของศาลแขวง  เพื่อมีเจตนาในการเผยแพร่ข้อกฎหมายมาอธิบาย  ไม่มีการใช้ถ้อยคำที่ไม่สุภาพ  และเป็นการเพื่อความยุติธรรม  ไม่มีเจตนาแสดงความคิดเห็นที่ผิดกฎหมายหรือ เสื่อมเสียแต่อย่างใด ผมส่วนตัวและในการทำหน้าที่นั้นเคารพต่อคำพิพากษาของศาลอยู่แล้ว     ในครั้งนี้ จึงขอนำความรู้วิธีการยื่นอุทธรณ์คดีอาญาที่อยู่ในอำนาจของศาลแขวง  เพื่อประโยชน์ในการรวบรวมกฎหมายแก่ประชาชนเท่านั้น

                  บางครั้ง หากเห็นว่าจำเป็นต้องยื่นอุทธรณ์คดีอาญาซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของศาลแขวงพิจาณาคดีอาญา  ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาคดีอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499  นั้น  สามารถทำได้ตามกฎหมายนะครับ  แต่กฎหมายนั้นจำกัดไม่ให้ยื่นอุทธรณ์ได้ทันที ต้องมีเงื่อนไขที่สำคัญก่อนจะยื่นอุทธรณ์  นั้นคือ  การขอรับรองข้อเท็จจริงในอุทธรณ์  ในข้อสำคัญที่มีการยื่นอุทธรณ์ต่อศาลอุทธรณ์  เพราะกฎหมายนั้นเน้นข้อนี้เป็นข้อสำคัญเพื่อเป็นการคุ้มครองสิทธิในการยื่นอุทธรณ์  และไม่ได้ดำเนินการตามสิทธิแล้ว  ย่อมส่งผลเสียหายต่อการยื่นอุทธรณ์คดีอาญาซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของศาลแขวงอย่างแน่นอน  และไม่เป็นประโยชน์ต่อการยื่นอุทธรณ์ด้วย  เพราะการใช้สิทธินั้นต้องเป็นไปตามที่กฎหมายกำหนดเท่านั้น   

                    ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธิพิจารณาดคีอาญาในศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตร 22 ทวิ   นั้นบัญญัติไว้โดยเฉพาะแล้ว   มีใจความว่า "  ในคดีซึ่งต้องห้ามอุทธรณ์ตามมาตรา 22  ถ้าผู้พิพากษาคนใดซึ่งพิจารณาหรือลงชื่อในคำพิพากษา  หรือทำความเห็นแย้งในศาลแขวงพิเคราะห์เห็นว่าข้อความที่ตัดสินนั้นเป็นปัญหาข้อสำคัญอันควรสู่ศาลอุทธรณ์และอนุญาตให้อุทธรณ์  หรืออธิบดีกรมอัยการหรือพนักงานอัยการซึ่งอธิบดีกรมอัยการได้มอบหมายลงลายมือชื่อรับรองในอุทธรณ์ว่ามีเหตุอันควรที่ศาลอุทธรณ์จะได้วินิจฉัย  ก็ให้รับอุทธรณ์นั้นไว้พิจารณาต่อไป " 

                    ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวง และวิธีพิจารณาคดีอาญาในศาลแขวง พ.ศ.2499 มาตรา 22 มีใจความกฎหมายว่า "  ในคดีอาญาห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษาของศาลแขวงในปัญหาข้อเท็จจริง  เว้นแต่ในกรณีต่อไปนี้ให้จำเลยอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงได้

 ( 1 )  จำเลยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษจำคุก หรือให้ลงโทษกักขังแทนโทษจำคุก 
 ( 2 )  จำเลยต้องคำพิพากษาให้ลงโทษจำคุก แต่ศาลรอการลงโทษจำคุกไว้

 ( 3 ) ศาลพิพากษาว่าจำเลยมีความผิด แต่รอการกำหนดโทษไว้ หรือ

  ( 4 ) จำเลยต้องคำพิพากษให้ลงโทษปรับเกินหนึ่งพันบาท  "    

                     นั้น หมายความว่า โจทก์ต้องการอุทธรณ์คดีอาญาซึ่งอยุ่ในเขตอำนาจของศาลแขวงนั้น  มีความแตกต่างกับฝ่ายจำเลย   จำเลยนั้นมีสิทธิยื่นอุทธรณ์คดีอาญาได้ทันที   เป็นสิทธิตามกฎหมาย ในการคุ้มครองสิทธิของจำเลย   ไม่มีข้อห้ามเรื่องการยื่นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงแต่อย่างใด   

                       หากฝ่ายโจทก์นั้นมีความประสงค์คัดค้านคำพิพากษาคดีอาญาของศาลแขวงที่ได้ตัดสินไปนั้น  ต้องดำเนินการตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาคดีอาญาของศาลแขวง พ.ศ. 2499 มาตรา 22 ทวิ ด้วย  จึงจะทำให้ยื่นอุทธรณ์ข้อเท็จจริงต่อศาลอุทธรณ์ได้

จัดทำโดย

ทนายความตรีสุพจน์  ตันตยาภิรมย์กุล