อายุความ คดีลิขสิทธิ์ เป็นอย่างไรบ้าง?
การละเมิดลิขสิทธิ์ ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 เช่นการซ้ำและดัดแปลงงานอันมีลิขสิทธิ์ เช่น ละเมิดงานวรรณกรรม ละเมิดโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ละเมิดงานนาฏกรรม ละเมิดงานศิลปกรรม ( งานจิตรกรรม งานประติมากรรม งานภาพพิมพ์ งานสถาปัตยกรรม งานภาพถ่าย งานภาพประกอบ งานศิลปประยุกต์ ) ละเมิดงานดนตรีกรรม ละเมิดโสตทัศนวัสดุ ละเมิดสิ่งบันทึกเสียง ละเมิดสิทธินักแสดง ละเมิดงานแพร่เสียงแพร่ภาพ เป็นต้น
ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 มาตรา 63 มีใจความว่า " ห้ามมิให้ฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ หรือสิทธิของนักแสดงเมื่อพ้นกำหนดสามปี นับแต่วันที่เจ้าของลิขสิทธิ์ หรือ สิทธิของนักแสดงรู้ถึงการละเมิด และรู้ตัวผู้กระทำความผิด แต่ทั้งนี้ต้องไม่เกินสิบปี นับแต่วันที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์หรือสิทธิของนักแสดง "
ข้อละเมิดลิขสิทธิ์ ในทางแพ่ง เรียกค่าเสียหาย มีอายุความ 3 ปี นับแต่วันที่เจ้าของลิขสิทธิ์ หรือเจ้าของสิทธิของนักแสดง รู้ถึงการละเมิด และรู้ตัวผู้กระทำความผิด แต่ต้องไม่เกินสิบปี นับแต่วันที่มีการละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ สิทธิของนักแสดง ซึ่งมีอายุความแตกต่างกับคดีอาญา ในพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ หมวด 8 บทกำหนดโทษ ทางอาญา
และการข้อกฎหมายสำคัญ เกี่ยวกับรายละเอียดและที่มาของการฟ้องคดีการกระทำละเมิดลิขสิทธิ์ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 172 นั้น เป็นข้อสำคัญทางกฎหมาย ที่ใช้ในการฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ รวมถึงวันที่รู้ว่าจำเลยกระทำละเมิดลิขสิทธิ์ อันเป็นที่มาของข้อกฎหมายนั้นก็เป็นข้อสำคัญ ในการเรียกร้องความเป็นธรรมต่อศาล
พยานหลักฐานที่เกี่ยวกับการละเมิดลิขสิทธิ์ นั้น ทำให้ทราบที่มาของวันที่ละเมิดลิขสิทธิ์ เป็นพยานหลักฐานสำคัญที่ใช้ฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ ด้วย การที่จะฟ้องนั้นเรียกร้องค่าเสียหายเกี่ยวกับลิขสิทธิ์นั้้น เป็นการดำเนินการที่มีข้อกฎหมายเฉพาะ ในการฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ ซึ่งแตกต่างกับการโต้แย้งสิทธิในทางสัญญาต่างๆ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ จึงต้องมีการระบุรายข้อสำคัญให้ครบถ้วน
การกำหนดค่าเสียหาย ในคดีละเมิดลิขสิทธิ์นั้น มีก็เป็นพยานหลักฐานสำคัญ ต้องมีหลักฐานทางบัญชี หลักฐานเกี่ยวกับมูลค่าชิ้นงานลิขสิทธิ์นั้น ด้วย เพื่อไม่ให้เป็นช่องว่าง แก่ผู้กระทำความผิด
การฟ้องคดีละเมิดลิขสิทธิ์ มีอายุความเฉพาะ และมีข้อกฎหมายเฉพาะ จะไม่นำอายุความตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาใช้ เพราะพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 นั้นมีระบุไว้ชัดแจ้ง โดยเฉพาะแล้ว
และอายุความคดีละเมิดลิขสิทธิ์ เป็นเครื่องมือในส่วนข้อกฎหมาย ที่จะเอาผิดกับผู้ละเมิดงานลิขสิทธิ์ และละเมิดสิทธินักแสดง ที่เป็นข้อแรกในการสรุปสำนวนหลักฐาน ที่ต้องให้ความสำคัญ
หากเจ้าของลิขสิทธิ์ตามกฎหมายนั้น เป็นผู้มีชื่อเสียงและ รู้จักแก่คนทั่วไป ผู้เชี่ยวชาญต่างๆ ต้องให้ความสำคัญในการรักษาสิทธิ ในการเรียกร้องกับผู้ละเมิดลิขสิทธิ์ และจะทำให้ท่านได้รับประโยชน์สูงสุดจากงานลิขสิทธิ์ของท่านได้ตามกฎหมาย
จัดทำโดย
ทนายความตรีสุพจน์ ตันตยาภิรมย์กุล
#ทนายความคดีลิขสิทธิ์ #ทนายความ
